maandag 18 januari 2016

Poedel


Geen idee, waarom ik kwarktaart niks vond. Misschien is het de uitstraling. Altijd netjes gesneden staat het op een plaatje in een boek of banketbakkervitrine. Geen idee met welk mes dat gebeurt. Zo strak. Laagje rode jam er op. Weinig verrassend. En het smaakt altijd naar kwark. Er zit ook Mon chou in. De naam van dit roomkaasje doet mij altijd denken aan een heel oud krakkemikkig vrouwtje, roze permanentje met een viezig klein poedeltje genaamd Mon Chou. Fred vond dit soort hondjes ook altijd vreselijk. Kwam haar doggenkarakter opeens naar boven. Hap! Niet kauwen! Slik! Goed zo, meisje!
Ik kom het recept wel eens tegen in een kookboek. Maar dan sla ik snel door. Totdat eind vorige jaar een gast haar verjaardag kwam vieren en een kwarktaart bestelde. Gelukkig kon ik deze klus aan Lotte overlaten. Maar de bodem van geplette biscuitkoekjes was ronduit smerig. Dus de volgende taart eerst zelf koekbodem bakken met lekkere kruiden, weinig suiker. Het recept gaf natuurlijk Mon chou aan. En Mascarpone. Ik stond wat te draaien voor die glazen deur van de supermarktkoeling. Ik heb ze alle twee gekocht. Een kassa uit gezocht waar niemand stond, snel betaald en vlug dat roomkaasje in mijn fietstas gestopt. Hoop dat niemand mij gezien heeft.
Maar op de tuin bakte Lotte er een heerlijke kwarktaart van. Afgelopen zaterdag was het mijn beurt. Gelukkig was de Mon chou op. Maar er was nog Mascarpone en dikke turkse kwark. Een lekkere bodem gebakken, geplet en volgestort met bevroren rode aalbessen uit eigen tuin en het kwarkmengsel. Uurtje in de oven. Afkoelen en dan een nachtje in de koelkast. Gisterochtend versierd met rijpe mango. Heerlijk! Een blijvertje! Maar zonder die poedel.